ชีวิตอิสระ: การเดินทางของผู้พิการทางการเคลื่อนไหวที่สามารถไปได้ด้วยตนเองในเขตกรุงเทพมหานครกรณีศึกษา คนพิการที่ขับรถยนต์ส่วนบุคคล
Abstract
การศึกษาชีวิตอิสระ:การเดินทางของคนพิการทางการเคลื่อนไหวที่สามารถไปได้ด้วยตนเองในเขตกรุงเทพมหานครกรณีศึกษา คนพิการที่ขับรถยนต์ส่วนบุคคล เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพเพื่อศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการเดินทางด้วยระบบบริการขนส่งสาธารณะ แรงจูงใจที่คนพิการทางการเคลื่อนไหวขับรถยนต์ส่วนบุคคล ขั้นตอนในการขอใบขับขี่รถยนต์ของคนพิการทางการเคลื่อนไหว ปัญหาและอุปสรรครวมถึงการจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นในการขอใบขับขี่รถยนต์ส่วนบุคคล รวมถึงประสบการณ์ในการขับรถยนต์ส่วนบุคคลของคนพิการทางการเคลื่อนไหว โดยการวิจัยนี้ผู้วิจัยเข้าไปมีส่วนร่วมในการเดินทางของคนพิการทางการเคลื่อนไหวและสัมภาษณ์เชิงลึกเพื่อให้ได้ข้อมูลสำคัญในการวิเคราะห์ให้
เห็นถึงความต้องการสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการและการดำเนินชีวิตอิสระของคนพิการทางการเคลื่อนไหวที่ขับรถยนต์ส่วนบุคคล
ผลการศึกษาพบว่าการเดินทางด้วยระบบบริการขนส่งแบบสาธารณะแบบประจำทาง ด้วยรถโดยสารประจำทางเป็นการเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะที่มีราคาถูกที่สุดแต่คนพิการเข้าถึงยากที่สุดในขณะที่ระบบบริการสาธารณะระบบรางประกอบด้วย รถไฟ รถไฟฟ้า BTS รถไฟใต้ดินMRT แอร์พอร์ตลิงค์ เป็นระบบบริการขนส่งสาธารณะที่ต้องอาศัยระบบขนส่งในรูปแบบอื่นก่อนที่จะใช้บริการระบบราง ปัญหาและอุปสรรคในการเดินทางด้วยระบบบริการขนส่งสาธารณะทำให้คนพิการเลือกที่จะขับรถยนต์ส่วนบุคคลโดยมีแรงจูงใจจากตัวคนพิการเองที่คิดว่าตนเองยังมีคุณค่า มีความสามารถดำรงชีวิตเหมือนคนปกติได้ นอกจากนี้ครอบครัวยังเป็นส่วนสำคัญที่เป็นกำลังใจและทุนทางสังคมที่ทำให้คนพิการทางการเคลื่อนไหวสามารถขับรถยนต์ได้ เมื่อคนพิการทางการเคลื่อนไหวขับรถยนต์ส่วนบุคคลแล้วพบกับอุปสรรคที่สำคัญคือ การไม่มีที่จอดรถยนต์ จากการสัมภาษณ์คนพิการ
ทางการเคลื่อนไหวพบว่าแม้ว่าจะมีปัญหาและอุปสรรคในการขับรถยนต์คนพิการทางการเคลื่อนไหวแต่การขับรถยนต์ส่วนบุคคลทำให้คนพิการทางการเคลื่อนไหวมีชีวิตอิสระได้ สามารถไปสถานที่ต่างๆได้ด้วยตนเองสามารถคิดและตัดสินใจด้วยตนเองได้
คำสำคัญ: การดำรงชีวิตอิสระ/ คนพิการทางการเคลื่อนไหว/การขับรถยนต์
1. ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของผู้เขียนและสำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
2. ข้อมูลและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน โดยสำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือรับผิดชอบต่อข้อมูลและความคิดเห็นเหล่านั้น
3. ผู้เขียนต้องยินยอมให้บทความของตนซึ่งได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารวิทยบริการทั้งฉบับพิมพ์และฉบับออนไลน์ ได้รับการนำไปใช้ประโยชน์ทางวิชาการภายใต้ขอบเขตของกฎหมายลิขสิทธิ์
